Barbeel leidt tot plezier

Roy wilde barbeel vissen. Hij had het al zo lang niet gedaan, dat barbeelvissen. Het moest dus even. Echter wilde hij niet alleen gaan. En ik mocht weer eens met Roy mee. Wat voel ik me toch vereerd. En ik was zeker blij toen ik hoorde waar hij op barbeel wilde vissen: Op de Severn. Voor de mensen die niet weten wat de Severn is: Het is de Engelse rivier waar zo’n beetje het barbeelvissen is uitgevonden.

(Voor de barbeelvissers onder ons: Jullie kunnen stoppen met lezen. Er is geen barbeel gevangen.)

Vroeg op

De wekker ging enorm vroeg af op de visdag. Stram van de slaap rolde ik om, zodat ik naar de wekker kon kijken. Ik had mijn bedenkingen. Dit is wel enorm vroeg. Goed. Als ik wakker word dan is mijn gedachten niet als eerste bij Roy. (Ik hoef jullie dit verder niet uit te leggen, toch?) De stramheid van de slaap verdween wat uit mijn slaperig brein. Oh, ja. Roy. Ik moet naar Roy. Barbeel klatsen. Roy schijnt er een meester in te zijn. Hij vangt ongekende hoeveelheden barbeel en ook nog eens dikke bakken. “Hoe komt dat dan, Roy?” De echte barbeelklatsers vangen op een extreem goed weekend dubbele cijfers. Jij doet dat dat gewoon in een paar uurtje.” Het antwoord dat Roy gaf klonk erg bemoedigend. “Dat weet ik niet. Het gebeurt gewoon.” Plotseling was de stramheid uit mijn brein weg. Ja Roy. Barbeel klatsen.

Op weg naar de Severn

Bij Roy aangekomen stapte ik over in zijn jet. “Ga maar slapen, Bas. Zodra we bij de Severn aankomen zal ik je wakker maken.” Natuurlijk droomde ik van mooie… eh… barbeel. En tijdens de tanden klapperende aanbeet van de… eh… barbeel schrok ik zoals altijd wakker. “Zo. Precies op tijd wakker, Bas. We zijn bij de Severn.” Ik keek eens naar de rivier. En vervolgens keek ik eens naar Roy. Is dit de Severn? Ik was er nooit eerder geweest, maar deze rivier leek toch verdacht veel op de IJssel.

Onrust

Roy had er al direct de pee over in. Zijn super-de-luxe top stek was al bezet door een andere visser. Het bleek een landgenoot te zijn… Mijn twijfel over de rivier groeide wat. Maar goed. Een andere stek werd uitgekozen en ik mocht verder niets doen. Roy was volgens mij bang dat ik zijn speciale uitrusting verkeerd in elkaar zou zetten.

Ik ging maar eens in mijn luie stoel zitten en keek toe wat Roy allemaal aan het doen was. Hogere barbeelkunde, nam ik aan. Het ging mijn verstand volledig te boven en begon wat in mijn spulletjes te rommelen. Kijk toch eens… Onder in mijn tas vond ik een wittebrood! En ik vond ook een winde-klats-stok zonder poespas. Ledigheid is des duivels oorkussen. Dit ging ik niet volhouden. “Roy, ik ga even de omgeving verkennen.”

De stek van Bruut0

Al rondlopend voerde ik wat met de broodkorsten. Een beetje hier en een beetje daar. Als een boer met kiespijn dacht ik met een glimlach op mijn lippen aan het verhaal van Bruut0 over de graskarper en over zijn opWINDEnde avontuur aan rivier. Aan de roofblei ook die hij zou hebben gefilmd. En … Wat was dat dan? Deze plek leek toch verdacht veel op de plek waar Bruut0 en Mattijn hadden lopen Winde klatsen… Ik haalde Roy er maar even bij. Even kijken wat hij er van vond. Roy vond de stek er verdacht veel op lijken. Wel apart dat Bruut0 blijkbaar helemaal naar de Severn gaat om te winde klatsen. Beetje dom, want windes zitten gewoon bij hem om de hoek in de IJssel.

Vlak voor de voeten

Roy ging verder met het opbouwen van de visstek. Ik liep langs mijn ronddrijvende broodkorsten. Veel zag ik niet en ik wilde al naar Roy teruggaan. Echter, a man got to do what a man got to do. Ik kwam een prachtig boompje tegen en ritste mijn gulp open. Ik moest even en het boompje leek mij ideaal.

Zo mijn ding doend had ik goed zicht op de ronddansende broodkorsten. Ik stond er echt maar een meter van af en tsja. Daar kwam een prachtige winde aan. Slurp. Vol in het zicht. Geen terughoudendheid. Binnen de kortste keren verdwenen de korsten één voor één naar binnen. Dit deed de vis zonder terughoudendheid.

Deze vis ging ik vangen. Ik was zeker. Maar zoals zo vaak komt arrogantie voor de val. Mijn korst ging er bij en de winde zwom er direct naar toe. De vis lag recht naar me toe en zo zoog de vis mijn korst naar binnen. Er was geen twijfel bij me. Deze had ik. Heb nog nooit misgepeerd op een winde als ik de korst naar binnen kon zien gaan. Maar zoals Roy het eerder beschreef… Swing… gat in de lucht.

Bas Klotezooi wilde afdruipen, maar zag de winde wegschieten en even verderop weer verder azen. Duidelijk geval van laag IQ. De volgende korst ging er bij. De korst ging weer bij de winde naar binnen En zoals Baspius altijd beschrijft: Harkkkk!!! Ik moet niet swingen met de hengel. Ik moet gewoon aanharken. De vis hing en dan weet je het wel met windes. Even later lag de vis in het netje.

Mijn IQ

Na de foto’s wilde ik een release filmpje maken. Echter wilde ik ook niet de onthaakmat nu al vies maken. De boel moest misschien nog de hele dag de auto in. Daarom had ik de winde in het net in de rivier laten hangen. Zo werd de vis even uit het water getild voor de foto en zo lag de vis voor mijn voeten in het water in het net. Echter zakte het net naar de bodem. Roy: “Straks zwemt de winde weg.”

Ik: “Geeft niet.” Ik had de CAM uitgepakt en wilde de CAM net aanzetten. Vervolgens zag ik de Winde rechtkomen en voor ik kon reageren een sprint richting diep water nemen.

Roy: “Bas Klotezooi, dat wordt zwemmen voor het release filmpje. Hahahaha.”

Chillen

De spullenboel voor het barbeelvissen was gereed voor gebruik en we gingen zitten. De tijd passeerde onder het dansen op de variabele stroming van de hengeltoppen. Langzaam maar zeker arriveerden meer barbeelvissers. Wel apart hier aan de Severn. Alle auto’s hadden Nederlandse nummerborden.

Het zonnetje ging schijnen en we pakten onze eerste biertjes. Het was genieten daar met de fluitende vogeltjes en het goede gezelschap van Roy. Veel anekdotes passeerden. Wat dat betreft kan Roy putten uit een ongemeen breed arsenaal aan ervaringen. Maar Roy liet zien op meerdere manieren een top vismaat te zijn. Hij bezit een hoge mate aan empathie. Iets wat ik erg fijn vind als eigenschap bij een vismaat

Roy merkte mijn onrust. Er gebeurde in het geheel niets en ook de andere barbeelvissers (zeker 7 man in totaal) vingen helemaal niets. “Jij gaat dit niet volhouden, Bas. We gaan wat anders doen.”

Appeltje eitje

We gingen naar Little Redmire. Met een little hope op Little Koi van Little Redmire begonnen we strategisch te voeren. En Roy werd weer eens gek. Little Koi begon weer eens te azen. In de twee keer dat ik er ben geweest was mij een wat opgevallen. Sommige karpers, vooral de moeilijk vangbare, zwemmen een bepaalde route. En volgens de ervaren karperaars wordt alleen op deze routes gevist. Vis je buiten zo’n route, dan zal je nooit de targetvis vangen.

Little Koi had ook zo’n vaste zwemroute en naast de vaste zwemroute had Little Koi nog een gewoonte. Ze nam een paar hapjes aan het begin van de voedselplekken en zwom dan weer weg. Ze was een zeer voorzichtige azer. Mogelijk verklaarde deze combinatie  waarom deze vis zo moeilijk te strikken was.

Ik had mijn plan al snel klaar. Of eigenlijk had ik die de eerste keer dat ik er was al willen uitvoeren. Echter kwam toen Kim Holland de boel verpesten. Ik plaatste mijn aas een meter voor het eerste voer op haar route. En even later kwam Little Koi inderdaad aanzwemmen. Voor mij was het een appeltje eitje. “Roy, daar komt ze.” Zonder terughoudendheid pakte ze mijn aas en ik harkte aan.

Appeltje eitje… Not…

Het wateroppervlak explodeerde en mijn hengel klapte dubbel alsof het een roofblei betrof. Daarna begon e slip van de molen te brullen. Niet normaal meer. Jeez… Wat is dit fet cool lauw, man! De draad bleef wel achter een paar leliebladen hangen maar op dat moment leek het mij geen probleem. Ineens zien we de oranje schim een hoek van 90 graden maken en terugzwemmen naar het veld met waterlelies. Daarbij zwom ze full speed rond het veld en dat lukte haar ook omdat ze zo vreselijk veel lijn had genomen. Ze zwom zich hopeloos vast.

Roy snelde naar huis om een waadpak te halen en al die tijd zat de vis nog aan de lijn, want telkens wanneer ik de spanning van de lijn haalde zag ik dat de lijn weer strak liep. Helaas had Little Koi een wel heel strategisch veld met lelies uitgekozen. Ook met waadpak aan was de plek niet bereikbaar. Uiteindelijk gebeurde het onvermijdelijke. De vis loste zichzelf tussen de lelies.  Sommige woorden worden spontaan uitgesproken, maar worden op papier of op de digitale snelweg niet herhaald. Roy en ik spraken spontaan dergelijke woorden uit.

The Surprise… Not…

Roy had de vorige keer dat ik er bij was The Surprise gevangen, een prachtige volschub spiegel. Roy had nooit geweten dat deze prachtige karper hier op Little Redmire rondhing. Roy zou haar weer aan de lijn krijgen… Of toch niet?

Roy ging terug naar zijn secuur opgebouwde stek. Er waren twee karpers aan het azen en de plek lag op goed anderhalve meter van de kant. Wat een geweldige manier van vissen is dit toch. De karpers schooierden de rommel rustig opzij om bij het voer te komen. Het was een kwestie van tijd.

Roy legde het aas heel voorzichtig vlak voor de bek. Als de afstand 5 cm was, dan overdrijf ik niet. En natuurlijk deed de karper de bek open. Zonder terughoudendheid of argwaan werd het aas naar binnen gehaald. HARKKK!!! En een geweldig explosie. De karper nam een lekkere run vanaf de kant. En daar nam ze een route dwars door de waterplanten. Vast…

Dit is toch te gek, niet? Maar gelukkig had Roy zijn waadpak nog aan en hij liep al wadend naar de plek waar de karper zat. Daar schepte hij de vis zo uit de waterplanten. “Het is een volschub!” Ik hoorde de verbazing van Roy door zijn stem klinken. “Waarom zo verbaasd, Roy? Je weet toch dat deze hier zwemt nu?”

Maar Roy antwoordde dat het een andere vis was. Kleiner. Ondertussen geeft Little Redmire de ene na de andere verrassing prijs. Nu kwam er een Liitle Surprise uit. Wat volgt nog uit dit geweldige water?

Stoppen na een mooie dag is niet moeilijk

Het is nooit moeilijk om te stoppen na een geweldige dag vissen. We hebben amper vis gevangen, maar het was geweldig en super gezellig. Ik ben blij dat ik naast Roy mocht staan tijdens deze geweldige aanbeet. Eentje van de velen die ik de afgelopen periode heb mogen meemaken. Stiekem zal ik het drijvend vissen op karper gaan missen. Maar mijn geest is nu volledig bij de roofvis. Mijn volgende afspraak aan het water…