Lang geleden...

Lang geleden ben ik verslingerd geraakt aan het ultra-light spinnen. Nog steeds ga ik vaak op pad met een licht spinhengeltje, 16/00 nylon op de molen en een handjevol spinnertjes en kleine plugjes. Het mooie aan deze visserij vind ik dat de vis niet groot hoeft te zijn om er veel plezier aan te beleven.

Zo ook vandaag. Ik weet niet hoe het daarboven bij jullie was, maar vandaag was het hier in het diepe Zuiden eigenlijk een bijzonder mooie dag. Een lekker zonnetje en een temperatuur van tegen de 10 graden. Aan het einde van de middag kon ik het niet laten even op pad te gaan. Ik wist nog een mooi plekje waar ik eigenlijk nog nooit gevist had. Het is een oude haven die tegenwoordig niet meer gebruikt wordt.

Aan het water word ik begroet door de helblauwe flits die ik zo langzamerhand als een vriend van mij ben gaan beschouwen. Waar ik ook ga om te vissen, eigenlijk altijd kom ik hem weer tegen; het ijsvogeltje. Even verder zie ik een omgevallen wilg met grove houtsnippers om de afgekloven stam. Het onmiskenbare teken dat een bever hier bezig is geweest.

Ik tuur de oever af en zie in de hoek van het water een grote stapel stammen en takken kris-kras op een hoop liggen. Het vreemde bouwwerk trekt mijn aandacht. Bij nadere inspectie zie ik dat al deze stammen en takken eveneens knaagsporen vertonen. Vanuit de stapel loopt een spoor door de modder het water in. Een beverburcht.

De oude haven, die lang geleden ongetwijfeld het centrum was van veel menselijke bedrijvigheid, is de laatste tiental jaren volledig in onbruik geraakt. Het doet mij goed om te zien hoe snel de natuur zich de bedrijvigheid weer heeft toegeëigend. Of de situatie onder water net zo is als rondom de oevers, is voor mij dan nog een groot vraagteken. Ik heb hier immers nog nooit gevist. Hoopgevend is het in ieder geval wel. Tijd voor een eerste worp!

Ik tuig mijn vijfgrammertje op en bind een Salmo Butcher aan de haak. De baarskleur van 5 centimeter. Zoals jullie misschien weten één van mijn favoriete pluggen. Ik probeer het als eerste langs de takken van de omgeknaagde wilg. Na een paar worpen krijg ik een prachtige tik op mijn hengel gevolgd door een lange en krachtige run. 'Dat moet snoek zijn', is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Het blijkt te kloppen. Even later heb ik een mooie vis, ik schat hem rond de 65 cm, in de kieuwgreep.

Ik wil een foto maken, maar mijn telefoon heeft kuren. Om een of andere reden wil het toestel de foto niet opslaan op de memorycard. Jammer, want ik zou de vis graag met jullie delen. Ik hannes even met het apparaat, maar besluit dan dat het welzijn van de snoek boven het maken van een mooi plaatje gaat. Terug dat beest, dan maar geen foto.

Na het terugzetten van de vis ga ik door met hannessen met de telefoon. 'Je zult zien dat ik nu net de vis van mijn leven vang en dat vermaledijde ding doet het niet. Het zal me toch niet gebeuren?!' Nadat ik de telefoon heb uitgezet en daarna weer heb aangezet, blijkt alles het weer naar behoren te werken. Klaar voor de volgende.

Die meldt zich al na een paar worpen, nagenoeg op dezelfde plek. Iets kleiner dan de vorige. Ik heb geen meetlat bij me, maar langs mijn timmermansoog komt hij op zo'n 50 cm. Oordeel zelf maar, fototoestel op mijn telefoon deed het gewoon weer.

Na deze vis verkas ik naar het begin van de haven. Met veel moeite wurm ik mij door het struikgewas naar het water. Na een paar worpen voel ik een massieve weerstand. Even lijkt het of ik vast zit, maar het komt langzaam mee. Het lijkt een tak of een plastic zak, beweging zit er verder niet in. Een logge weerstand, als een zak aardappelen. Dan doemt uit de diepte een reusachtige schim op.

Aan de oppervlakte begint de snoek, want dat is het, met de kop de schudden. Die heeft nu pas door dat er iets niet helemaal klopt. Een grote kolk geeft het startschot van een lange run. De slip giert het uit. Daar sta je dan met je 16/00. 'Kalm blijven. Rustig aan dan breekt het lijntje niet', hoor ik mijzelf mompelen. Aan mijn knikkende knieën merk ik dat dit geen overbodig advies is. Als de run ten einde is, pomp ik de vis weer naar mij toe.

Voor een tweede maal komt hij aan de oppervlakte. Weer dat schudden met de kop. Alsof de vis wil zeggen; "Nee jongen, dit ga je niet winnen". Dan komt de kop boven water. Het lichaam kromt zich en met een paar ferme slagen van de staart komt de vis helemaal uit het water. Een 'taildancer', zoals de Amerikanen het noemen. Pas nu zie ik hoe groot de vis werkelijk is. Dit één van die momenten dat ik liever met een dikke baitcastpook en een 15 ponds lijn had gestaan, dan met het zielige, tot het handvat gekrulde, sprietje dat ik thans krampachtig in mijn handen houd.

Na een paar runs begint de vis eindelijk moe te worden. Ik sta op een hoge oever en een schepnet heb ik niet. Ik kijk naar het water onder me. Dieper dan de knie zal het toch niet zijn. Ik denk niet verder na en stap het water in. Het komt een stuk boven de enkels en het is verdomde koud, maar dat voel ik op dat moment niet. De vis komt dichterbij en ik steek mijn hand uit. Als hij binnen mijn bereik is, geef ik hem een tikje op de kop. Gelijk volgt weer een lange run. Die is er nog niet klaar voor. 

Dit ritueel herhaalt zich nog een keer of drie. Dan is de vis eindelijk klaar voor de kieuwgreep. Eenmaal in de kieuwgreep gaat de vis nog een keer helemaal los. Moeizaam klauter ik met de spartelende vis aan mijn hand de oever op. Wat een beest! En wat een gevecht! Ik leg de vis op een stuk zeil dat toevallig op de grond ligt. Snel wat foto's.

Een meetlat heb ik niet. Mijn timmermansoog gaat richting de 1,10, maar met al die adrenaline in het lijf kunnen we daar niet meer blind op vertrouwen. Meten is weten, dus ik besluit de vis langs de hengel te leggen en het thuis wel na te meten. Eenmaal thuis blijkt de vis 'slechts' 93 cm te zijn. Dat valt bijna een beetje tegen want op de fiets naar huis ging hij al richting de 1,20.

De titel van dit verhaal deed wellicht een stukje nostalgie vermoeden. Of misschien zelfs een sprookje. Geen van beide. Het is gewoon lang geleden dat ik zo'n grote vis heb gevangen.