Winnaar Topvisser Fotowedstrijd: "Dit was een onvergetelijk dagje snoekbaarzen met Erik Stobbe!"

Eendagjevissen dat onvergetelijk zou worden... Op Topvisser.nl had ik een fotowedstrijd gewonnen, met als prijs een dag vissen met een visgids van www.eendagjevissen.nl. Ik had nog geen idee wat ons te wachten stond...

Enkele dagen later word ik gebeld door Erik Stobbe, een snoekbaarsvisser die afgelopen jaar met Marc Zitvast het NKS (Nederlands Kampioenschap Snoekbaarsvissen) heeft gewonnen. Er wordt afgesproken om dinsdag de 13e te gaan vissen.

Maandagavond word ik echter opgebeld dat het niet doorgaat morgen. Zijn zoontje zit ziek thuis en hij kan hem op dit moment niet alleen laten... We moeten maar een afspraak maken voor een andere datum. Balen, maar op zich een begrijpelijke keuze..

Geen uitstel, geen afstel

Dinsdagavond krijg ik een smsje, waarin gevraagd wordt of ik misschien morgen toch tijd heb om te vissen. Na even gebeld te hebben met Hung, mijn vismaat die mee zou gaan, bleek dat hij dan niet kon. Maar hij vond het gelukkig niet zo erg en zei dat ik Max ook wel mee kon nemen. Die was door het dolle heen toen bleek dat hij mee mocht, dus nadat ik mijn oma had gebeld om te vragen of ik haar auto mocht lenen, stond de afspraak. Om 7 uur 's ochtends moesten we aanwezig zijn bij de trailerhelling. Geen uitstel en dus ook geen afstel, mooi!

Daar een half uur te vroeg aangekomen gingen we maar in het haventje werpen, maar al snel kwam Erik aangereden. We zagen dat het een indrukwekkende boot was, goed materiaal is het halve werk wordt wel eens gezegd. We maakten even kort kennis en lieten de boot te water.

Verticalen en leren dropshotten

Voordat we wegvoeren maakten we even snel het materiaal in orde en bespraken de tactieken die we vandaag zouden toepassen; dropshotten en verticalen. Daarna voeren we rustig de haven uit om te beginnen.

Erik en ik begonnen met verticalen, terwijl Maxo de dropshot hanteerde. Het water was een stuk helderder en stroomde meer dan de vorige keer, wist Erik te vertellen. Op de eerste stek bleven de aanbeten uit, dus verkasten we naar een volgend stuk. Ook hier bleven de verwachte tikken op de shads helaas uit en na een paar driften gingen we weer verder. Het was duidelijk dat de snoekbaarzen niet echt los waren en het zou nog moeilijk kunnen worden om ze tot aanbeten te verleiden...
Een stuk verder wist ik een twijfelachtige aanbeet uit te lokken, die meer op die van een baars dan een snoekbaars leek. Helaas zette ik de haak niet goed en na nog een stek zonder aanbeten keerden we terug naar de haven voor een sanitaire stop, om koers te zetten richting een stek die een stuk verder weg lag. Gelukkig duurde de tocht met de flinke motor achterop niet al te lang.

Minder helder, meer aanbeten!

Het was inmiddels 10uur . Bij deze stek was het water een stuk minder helder en de eerste aanbeet kwam snel en hard! Erik stond met een goed kromme hengel in zijn handen en de snoekbaars deed goed z'n best om te ontkomen... Maar met de ervaring van deze gids ging dat niet gebeuren!

Het hek is van de dam

Toen was het, nadat ik verticalend een vis had misgeslagen, de beurt aan Maxo om op zijn dropshot de eerste snoekbaars te haken. Ook dit was een sterke vis van zeker niet onaardig formaat!

Niet heel lang daarna kregen we alledrie vlak na elkaar een aanbeet! Ik sloeg mis, Max haakte de vis en begon met drillen. Net voor de landing kreeg Erik ook beet en de eerste ‘double hookup’ was een feit… Nu hopen dat ze niet losschieten, maar ze bleven allebei hangen!

Supersterke vissen

Ik kreeg de tip om mijn shad iets rustiger te laten zakken en wat harder aan te slaan. Onze gids was erg betrokken bij ons en deed er alles aan om naast het manoeuvreren van de boot onze vangstkansen zo veel mogelijk te vergroten. Maar in de tussentijd wist hijzelf ook nog een flinke snoekbaars te haken, de grootste tot nu toe. De vis bleef lang diep bokken op de bodem en ging daarna onder de boot, waarbij de hengel in het water gestoken moest worden om de vis niet te verspelen! Toen de dril eindelijk voorbij leek schoot ze toch nog naar beneden met een flinke krachtinspanning, maar Erik bleef goed rustig en pakte de vis in de kieuw om er vervolgens mee te poseren.

Goed advies van Erik

Omdat ik nog steeds vangstloos was, raadde hij mij nu een andere shad aan: de welbekende Finn-S shad van Lunkercity in felgroene kleur. Deze was iets kleiner dan de shad die ik tot nu toe gebruikte. Ik verwachtte juist meer vis mis te slaan omdat deze shad geen staartdreg had, maar vrijwel direct werd mijn vermoeden ontkracht. De shad hing nog geen 15 seconden aan de speld of ik had beet! Yes, dat voelde goed! Eindelijk vis! De Berkley Skeletor hengel stond in een mooie bocht en de slip ratelde lekker en nadat de snoekbaars vermoeid was pakte Erik hem voor me uit het water. Na een close-upje en een foto met de vanger kon deze glasoog weer terug naar zijn vriendjes zwemmen.

Veel missers, leuke frustratie!

We sloegen nog steeds veel vis mis, zelfs Erik had last van snoekbaarzen die de shad alleen bij het staartje pakten of heel even bleven hangen en daarna losschoten. De frustratie was wel leuk om te zien en we konden er allemaal wel om lachen, omdat we ook een groot aantal snoekbaarzen wél binnenhaalden. En nu ik ook een shadje had waar ik vertrouwen in had en Maxo vis na vis ving op de dropshot, kon een volgende double hookup niet uitblijven!
Misschien niet de grootste vissen van de stek, maar ze geven goed verzet!

Vol in de bek, of op 't randje

Het vreemde was wel, dat de vissen óf de shad VOL genomen hadden, óf dat ze juist heel voorzichtig in de staart beten waarbij je vaak missloeg. Het eerste was echter het geval bij deze snoekbaars, hoewel er een extra staartdregje op de dropshot gemonteerd was, was dat bij deze gulzigaard niet nodig!

Het gaat steeds beter...

We besloten nog even op deze stek te blijven hangen en maakten een paar driften, waarbij we vele snoekbaarzen haakten en helaas ook vele verspeelden. Maar het hoort er allemaal bij en het snel en hard aanslaan ging steeds beter. Erik en Max gingen vrijwel gelijk op met de aantallen! Wel was het gemiddelde formaat op de verticaal iets hoger dan die op de dropshot.

BOEM, een nieuw persoonlijk record!

De boot kwam nu langs een stek waar ik al een paar keer harde aanbeten had gehad en ook mijn eerste vis had gevangen, dus ik had er vertrouwen in dat ik ook nu weer beet zou krijgen. Vrijwel meteen voelde ik een tik, dus ik sloeg aan. Verdomme, mis. Ik inspecteerde snel de shad om hem meteen weer te laten zakken en BOEM! Nu bleef de snoekbaars wel hangen en ik voelde vrijwel meteen dat het een forse vis was! De slip bleef goed ratelen en de zware stekelaar bleef maar doorvechten zodat ik de tijd moest nemen om hem goed te vermoeien. Toen hij eindelijk bovenkwam zag ik dat deze vis van flink formaat was, de grootste tot nu toe! Erik besloot hem voor mij te landen en een nieuw PR was voor mij een feit.

Max haakt zichzelf

Ik was nog helemaal in de wolken en viste rustig verder toen Max weer een snoekbaars haakte. Ik maakte even een foto van het onthaken en vlak na het maken van de foto begon de vis te spartelen… Max probeerde hem te pakken en ik moest wel lachen om het tafereel- totdat Max zei dat hij de staartdreg in zijn vinger had! Auwtsj, ik weet hoe dat voelt!

Bikkel beloond met 'double hookup'

Er werd overlegd over wat we moesten doen. Doorduwen wilde Max liever niet omdat hij bang was iets te beschadigen en terugtrekken lukte ook niet door de weerhaak. We hadden het erover naar de Eerste Hulp te gaan, maar dat zou wel het einde betekenen van deze verder grandioze visdag en het zou maar de vraag zijn wanneer de snoekbaars weer zo los was.
Na veel twijfel besloot Max toch maar door te vissen en te kijken hoe het ging, wat een bikkel! De andere dregpunten werden afgeknipt en voorzichtig viste hij verder. Ik moest dan de vissen voor hem landen… Jammer, maar we hebben het ervoor over om op zo’n topdag door te vissen. Vrijwel meteen werd zijn doorzettingsvermogen beloond met een double hookup!

Erik had zijn shad na de release al snel weer te water gelaten om een grote snoekbaars te haken. Het duurde niet lang of hij stond met een kromme hengel in zijn hand. Ik schoot wat plaatjes van de dril waarna de zander de boot in kon voor een foto.

Even lijken ze uitgedrild...

Maar ze geven zich niet zomaar gewonnen!

Eindelijk klaar voor de landing.

In de kieuw pakken...

Een mooie snoekbaars!

We gingen een klein stukje verderop vissen, waar de zon recht op het water stond. Gewoon om te kijken of dat verschil uit zou maken… Tegen de stroming in haakten we niks en Erik en ik zeiden al tegen elkaar dat we toch maar terug moesten naar de vorige stek, toen Max net op dat moment beet kreeg!

De drils zijn lang en intens!

Deze zou gelukkig niet ontsnappen! 

Een terechte big smile op het gezicht van Max.

Het feest gaat maar door...

Vis na vis werd gevangen, maar ook nog steeds beten veel snoekbaarzen net in de staart van de shad waardoor deze half van de loodkop werd afgetrokken, of zelfs compleet van de dropshot af werd gehapt! Maar zoals gezegd bleven de vangsten goed.

Ik ruilde voor eventjes met Max om de dropshot uit te proberen en maakte er een slug aan die ik van thuis had meegenomen. En toen Erik wederom een snoekbaars van mooi formaat bijna had binnengehaald, kreeg ik weer beet wat resulteerde in de zoveelste double hookup van de dag. Wat een luxe, als het aantal dubbels niet meer op één hand te tellen is! Dit soort dagen maak je zelden mee!

Hierna ruilden Max en ik weer van hengel. Nu de tijd verstreek bleek dat de shads toch wel heel erg aan stukjes werden gebeten… Er was weinig meer van over en soms moesten ze vervangen worden.

Weer een persoonlijk record!!!

We visten nog een tijdje door en vingen nog veel vissen. Max en Erik stonden nog ongeveer op gelijk aantal en hoewel ik zelf ook niets te klagen had begon ik met uitspraken als ‘kwaliteit boven kwantiteit’… Toen kwam eindelijk de verlossende zware dreun waarop je de hele tijd hoopt als je je shadje over de bodem laat huppelen. Dit is weer een flinke! De dril voelde dan ook goed, eerst bleef de vis dicht bij de bodem om vervolgens een stukje mee te komen. Op het moment dat ik dacht dat ik hem makkelijk meekreeg begon ze echter weer flink te bonken, maar met de hengel wist ik de klappen goed op te vangen om mijn PR nogmaals te verbreken! Kan het nog gekker?!

Het liep een hele tijd echt storm op deze stek!

 Wanneer zou het ophouden?!

Het zou nog lang duren voor dat antwoord zou komen, want vooralsnog liep alles op rolletjes, ondanks de misgeslagen vissen en enkele flinke knapen die zich op het laatste moment van de haak wisten te ontdoen. Max voelde zich al een stuk beter en had nauwelijks last van zijn gehaakte vinger en we moesten telkens lachen als Erik zichzelf en de snoekbaarzen vervloekte als hij weer eens missloeg.

Donkere en lichte snoekbaarzen, maar allemaal mooi.

Sommigen spartelden nog even op het laatst… Toch lastig met 1 hand…

Maxo en ik ruilden weer even om, hij ging verticalen en ik nam de dropshot. Na de eerste vis voor mij op de dropshot stelde ik de montage iets anders af, zodat de shad dichter bij de bodem zou huppelen. Hiervoor werd ik beloond met een leuk  snoekbaarsje.

Het verticalen ging Maxo nog even wat minder goed af, het is toch wel anders vissen dan met de dropshot. Maar na wat tips van Erik wist ook Max de nodige aanbeten uit te lokken. Ondertussen kwamen we weer op de stek waar ik zo vaak beetkreeg en ook nu, met de dropshot, kreeg ik een voorzichtige aanbeet. Maar zodra ik de haak zette spurtte de vis er op de bodem vandoor. Het was weer een heerlijke dril die tot een goed einde werd gebracht.

Zodra Max zijn dropshot weer in handen had wist hij een hele serie vissen te vangen en zelfs even een voorsprong op Erik te krijgen!

Grootste vissen voor Max

En na een dikke snoekbaars verspeeld te hebben was het weer raak voor Max. Een beduidend bovengemiddeld grote zander had zijn dropshot niet kunnen weerstaan en zorgde voor grote weerstand aan de andere kant van de lijn! De tot nu toe grootste snoekbaars van de dag voor Max diende zich aan.

En niet veel later, een eindje verderop, kreeg Max alweer een grote vis beet. Apart hoe de grote vissen op de dropshot eerst nauwelijks wilden bijten en nu snel achter elkaar al drie keer gehaakt werden. Voor Max was er op dat moment in ieder geval geen tijd om daarover na te denken, want hij had het zwaar te verduren om deze sterke vis naar boven te pompen. Maar hard werk wordt beloond en een vis die nog groter was dan de vorige toonde aan de oppervlakte haar stekels. Ik pakte de duidelijk oude vis in de kieuwgreep om hem aan Max te overhandigen voor een foto.

Ik pakte nu een andere dropshothengel die ook op de boot stond, maar al voordat ik had ingegooid had Max weer beet.

Ik ving een snoekbaars op de dropshot en sloeg er daarna een mis, maar toen zag Erik dat ik de andere hengel had gepakt. Gezien de prijs van die hengel leek het ons niet verstandig dat ik ermee viste, dus ging ik maar terug naar de verticaalstok.

Ik wilde perse een vis vangen op een roze shad, omdat de grote snoekbaarsvrouwtjes vast wel van roze zouden houden. Eerst miste ik twee aanbeten en toen haakte ik daadwerkelijk een grote snoekbaars. Vlak voor de landing schoot ze helaas alsnog los, balen! Maar niet teveel tijd om daarbij stil te staan, want tijd is in dit geval vis! Even later lukt het alsnog om een snoekbaars te vangen op het roze stukje rubber. Hierna hing ik nog een bruine shad eraan waarop ik vis ving, maar toen ging ik toch maar terug naar de groene waarop ik het meeste aanbeten kreeg.

Speld open door knalharde aanbeten...

Erik had Max eindelijk ingehaald, maar we hadden allemaal nog veel last van vis die losschoot of in de staart van de shads hapte. Heel apart hoe sommige aanbeten knalhard waren en diep geslikt zaten, terwijl andere juist niet te haken waren. Er zaten zelfs aanbeten tussen die zo hard waren, dat de speld door de klap opensprong!

Wat een mooie vissen zijn het toch he… Hier nog maar eens een close-up van een snoekbaarsje van mij.

PR voor derde keer verbroken

Erik liep nu al een stukje uit op Max, maar het werd al bijna tijd om te gaan. Op buienradar bleek dat er storm op komst was en we wilden ook niet te laat thuiskomen. Vlak voor het eind krijg ik toch nog een lompe aanbeet op een groene shad, ditmaal de grotere uitvoering met staartdreg. De vis blijft dicht bij de bodem en probeert onder de boot door te zwemmen. Erik staat al klaar voor de landing, maar wanneer de vis bovenkomt zien we dat slechts één dregpunt van de staartdreg in een velletje zit gehaakt! Deze vis willen we niet verspelen dus snel pakt Erik haar achter het kieuwdeksel. YES, die is binnen! Een meting wijst uit dat het de grootste van de dag is en dat betekent een derde verbetering van mijn PR vandaag!

Vanwege die laatste grote vis besluiten we nog een keertje over de stek heen te gaan. Ik heb nu een blauw-grijze shad aan de speld hangen en Erik doet het nog met de groene. Vrijwel tegelijk krijgen we beet en allebei hebben we weer een grote vis aan de haak. Dit keer zie ik dat de shad juist diep is geïnhaleerd, de staartdreg zit bijna helemaal achterin!

Erik landt zijn vis ook en dit betekent de laatste dubbel van de dag en het is een fraaie.

Wonderlijke vangst: 95 snoekbaarzen!

Max vangt nog een snoekbaars als afsluiter en met tegenzin beginnen we met z’n 3en de terugweg. Even snel tellen en we komen op het wonderbaarlijke aantal van 95 snoekbaarzen uit. 41 voor Erik, 36 voor Max en 18 voor mij. Maar met drie keer een verbetering van mijn PR en het aantal grote vissen heb ook ik zeker niets te klagen! Wat een dag…
Op de terugweg worden we nog even flink wakkergeschud door opspattend water en zijwind en dat betekent meteen een frisse douche. We komen aan in de haven en traileren de boot weer, het einde van een onvergetelijke visdag. En met de vinger van Max is het ook nog goedgekomen, de dreg was er na een verdoving en een kleine incisie alweer snel uit.

Tot slot wil ik Topvisser.nl bedanken voor de wedstrijd en Erik van www.eendagjevissen.nl heel hartelijk danken voor deze geweldige dag! We komen zeker nog een keer terug om te kijken of we dit nog eens kunnen overtreffen (en dat moet als we meer aanbeten verzilveren zeker lukken!).

Met vriendelijke visgroet,

Sebastiaan Claus.