Mexico 2008

In september 2008 heb ik via het internet een lieve Mexicaanse vrouw leren kennen. Van het één kwam het ander en bijgevolg ben ik in februari 2009 met Valentijn eens bij haar op bezoek geweest. Vooraf had ik wat info opgevraagd bij Volkmar  Strikkersvan www.poldersnoeken.nl  betreffende de vismogelijkheden ginder en dus stak er een splinternieuwe  Shimano reishengel met het benodigde materiaal in mijn valies. 

Na een verblijf in  Querétaro heb ik dan met Blanca een weekje doorgebracht in Puerto Vallarta aan de Pacifieke Oceaan Gezien het hotelletje pal aan het strand lag, ben ik er de morgen na onze aankomst vroeg op uitgetrokken voor een eerste verkenningsronde. Er was al heel wat actie van talloze pelikanen en de zee  lag er prachtig bij  : weinig golfslag, geen wind en nog geen vroege badgasten.  Na een 2-tal uren gooien met oppervlakte pluggen van Sammy en Illex had ik nog niets gevoeld of zien volgen. Tja, het bleek hier toch taai te zullen worden ondanks alle positieve dingen die ik over het brandingvissen in Mexico vernomen had. Ten einde raad er dan maar een Silda werppilkertje van 28 gr aangeknoopt en na een paar worpen eindelijk die harde beuk. Ik schrok er eerlijk gezegd van en had die aanbeet niet meer verwacht. De vis gaf zich niet zomaar gewonnen en ging verscheidene keren door de slip. Ik was dan ook verbaasd toen er na een paar vluchtpogingen een Jack van zo een 35 cm aan mijn voeten lag.

Vergeleken met de zeebaarzen die ik hier vang had deze rakker heel veel power in zijn lijf, Volkmar had me al gewaarschuwd dat deze tropische rovers heel sterk zijn maar zoiets had ik  niet verwacht. De temperatuur was ondertussen al serieus gestegen, verdere aanbeten bleven uit en na nog een paar worpen heb ik dan maar de verfrissende koelte van het hotel opgezocht.

De volgende morgen terug met het ochtendkrieken naar het strand, de ziel uit mijn lijf gegooid maar geen resultaat. Een Amerikaanse hengelaar/toerist had ook nog geen aanbeet gekregen en  volgens hem lag het aan de rustige zee. Gezien de weersvoorspelling voor de komende dagen zag het er hier niet goed uit qua mogelijke vangsten.  Toch nog eens proberen aan een wat verder gelegen rotsformatie, misschien kon ik ginder nog iets forceren, niet geschoten is in ieder geval altijd mis. Het zag er in ieder geval goed uit, een stevige branding en de nodige pelikanen in de buurt.  Na een uurtje werpen ook hier geen beet dus inpakken en wegwezen en terug naar het hotel. Wat er gisteren veelbelovend uitzag leek me nu te gaan tegenvallen maar opgeven zat er zeker nog niet in. Eenmaal in het hotel alles nog eens goed bekeken op Google Earth en wat later heel belangrijk leek te zijn:  er eens de getijden bijgehaald. Onmiddellijk viel het me op dat ik de 2 voorbije sessies het einde van eb gevist had en dat Puerto Vallarta eigenlijk heel diep in een immense baai lag. Blanca vertelde me dat ze vroeger eens een weekje verlof doorbracht in Sayulita, een gekend surfers gebied net buiten de baai  met een sterke branding en nogal wat rotspartijen langs het strand. We besloten dus om met de lokale bus eens een 2-tal dagen naar ginder te gaan. De getijden leken ook heel gunstig : opkomend water in de late namiddag.

De volgende dag de gammele, krakende bus op voor een rit van zo een 60-tal minuten. Een belevenis op zichzelf: een mix van toeristen en locals, zweet, snoepverkopers, huisdieren en noem maar op. Bij aankomst in Sayulita was het verschil met Vallarta duidelijk groot:  hoge golven, surfers en een kilometerlang strand. Nog een paar uur te gaan vooraleer het tij zou keren en dus tijd voor een mooie wandeling langs het strand. Er viel me gelijk een rotspartij op die stilaan bloot kwam te liggen en ik besloot om hier te vissen bij opkomend water.

 Tijdens het wandelen hier en daar gestopt en wat gegooid, maar aanbeten bleven uit.Dan maar bij een lokale strandhut wat vers fruit genuttigd. Een babbeltje met een daar wonende Amerikaanse schrijver bevestigde dat de rotspartij “de” stek was bij opkomend water. Hij viste er regelmatig met de vliegenhengel en had er al zware vissen gevangen. Bij het bekijken van mijn hengelspullen wist hij me wel te vertellen dat mijn materiaal waarschijnlijk iets te licht zou uitvallen om de grotere vissen te kunnen landen. Hij had er al kanjers van rifbaarzen en barracuda’s gevangen en was benieuwd hoe ik het er zou vanaf brengen. Toch nog wat verder gevist in de branding en eindelijk een lichte aanbeet:  een kleine Yellowtail kon de Silda niet weerstaan, het visje was amper groter dan de lepel, ongelooflijk hoe vraatzuchtig die kereltjes hier zijn. De stroom viel er nu volledig uit en ik besloot om maar terug te keren naar de hotspot, een 100 meter brede strook bezaaid met grote keien en rotsblokken. Na nog een paar drankjes aan de strandbar de bezwete T-shirt verwisseld en terug het water in, op zoek naar de hopelijk grotere jongens daar. Nog voor mijn eerste worp zag ik een tijgerrog volledig uit het water komen op jacht naar kleiner speldaas. Een prachtige vis qua kleur en tekening, jammer genoeg ging het allemaal te snel om op foto vast te leggen. Dit zag er belovend uit, hoewel ik nu niet echt gebrand lag op een ontmoeting met één of andere rog. Van Volkmar wist ik dat die dieren gevaarlijk uit de hoek kunnen komen, zeker de pijlstaartrog welke bij bedreiging gericht aanvalt met zijn stekelige staart.

De Amerikaan die ik eerder sprak wist me ook nog te vertellen dat de rotspartij tamelijk ver doorliep en dan plots overging in een heel diep stuk. Het kwam er op aan om ver te gooien en dan de werppilker binnen te rossen aan een hoge snelheid. De meeste aanbeten kwamen volgens hem juist op de scheiding van de diepe geul met de rotsen.  Bij de 2^e. worp krijg ik zo een vijftigtal meter uit de kant een aanbeet zaols ik er nog nooit 1 meegemaakt heb, mijn hengel wordt bijna uit men handen gerukt en de vis giert door de slip. Zo een brute kracht had zelden of nooit ervaren:  de vis bleef maar gaan, niet te stoppen en ik kon er niets tegenin brengen. Toen ik de backing van mijn spoel begon te zien kon ik enkel nog met de hand de molen afklemmen. Plots alles weg, een slappe lijn, geen vis meer maar blijkbaar hangt de pilker er nog aan. Groot is dan ook mijn verbazing als ik zie dat 2 haken van de dreg rechtgetrokken zijn. Amai, zoiets had ik nog niet meegemaakt, zeker niet met deze toch wel sterke haken. Niet getreurd, een nieuwe dreg eraan en nog maar een verre worp. Ongeveer op dezelfde plek komt er weer een aanbeet, terug een felle aanval op het super snel binnen geviste kunstaas. Dit maal viel het formaat en het verweer van de vis nogal mee en na een korte dril mocht ik een heel mooi getekende grouper onthaken. Een prachtig gemarmerde vis met venijnige tanden.

Een paar worpen later  terug een beuk van een beet, een zwaardere vis vraagt weerom het uiterste van het materiaal en maakt handig gebruik van de hoge golven. Man man, je schrikt je iedere keer een bult van die felle aanvallen, onze zeebaarzen hier zijn er maar kleine jongens tegen. Na een spannende dril geeft de vis zich eindelijk gewonnen. Het is ook een soort grouper denk ik maar dan met een rode kleur en zo een anderhalve kg zwaar. Alle vissen, de Jack uitgezonderd, zijn hier voorzien van een sterk paar tanden en ik ben blij mijn grote onthaaktang bij te hebben. Je weet maar nooit.Hierna gaat het grondig mis: bij het gooien een lus rond mijn topoog en weg pilker. Normaal gezien geen probleem maar in al mijn haast heb ik in het hotel mijn doos met reserve pilkers vergeten. Einde vispartij, maar morgen kom ik hier zeker terug. Het zal tevens mijn laatste visdag worden, daarna gaan we naar Blanca haar familie in Querétaro.

De dag nadien zoals gezegd mijn laatste visdag en ook bijna het einde van een prachtige vakantie. Buiten het vissen had ik leuk gezelschap in een gastvrij land. Het leven hier valt ongelooflijk mee en  de Mexicaanse keuken is de beste die ik tot nu toe heb leren kennen. Heel gevarieerd van smaak en naar ons normen spotgoedkoop. Een uitgebreide maaltijd in een lekker restaurant kost zo een 35€ voor 2 personen, aperitief en dessert inbegrepen. Wil je er ook nog goede wijn bij drinken dan betaal je ongeveer het dubbele.

Terug vissen nu, gezien het tij en de busdienst terug naar Puerto Vallarta heb ik maar een dik uur om in de ideale omstandigheden een visje te vangen. Direct bij aankomst ga ik naar de rotsen en gelukkig zijn die helemaal vrij. Enkel een tiental zilverreigers en pelikanen bezetten de stek, anders geen hengelaars te bekennen.  Bij de eerste worp is het al dadelijk raak: een sterk vechtende vis geeft zich na een paar minuten gewonnen. Terug een mooi getekende grouper maar wel iets groter dan die van gisteren. Ik blijf voorzichtig uit de buurt van de zware tanden en onthaak de vis via de boga grip.Ik besluit om toch eens de goed vangende pilker te vervangen door een blauw witte Toby die ik in Zeeland regelmatig gebruik op de zeebaars. De Toby is iets breder en groter en misschien een beter aasje voor de zwaardere vissen. Ja hoor, na een drietal worpen terug een raket van een aanbeet. Een gierende slip, niet af te remmen op mijn 14 honderdsten dyneema lijn. Net als gisteren komt de backing in zicht en moet ik de spoel afklemmen. De vis gaat gewoon rechtdoor, ongelooflijk snel, niet te stoppen. Nu echter geen geplooide dreg maar lijnbreuk op mijn voorslag van fluo carbon. Weg Toby en ik had er maar eentje mee, een goede les voor volgende keer. Dan maar terug een nieuwe onderlijn van fluo er aan met een  groen witte  Silda pilker. Na enkele worpen een splijtende aanbeet, heel ver uit de kant. Een woesteling zo te voelen, de vis zwemt met een hoge snelheid van links naar rechts, neemt ettelijke keren meters draad maar blijft ondiep in de hoge golven zwemmen. Jongens zijn die sterk, het zweet breekt me uit en ik kan voorlopig geen meter inwinnen. Na een 10-tal minuten komt de vis eindelijk dichterbij en zit nu in het ondiepe stuk boven de stenen, als dit maar goed gaat .Meter na meter kan ik inwinnen en eindelijk ligt de mooie Jack binnen handbereik. Al bij al niet zo groot maar o zo sterk.

Ongelofelijk hoeveel kracht in deze vissen schuilgaat. Spijtig genoeg is wegens het vroege vertrekuur van de bus mijn visuurtje voorbij en moet ik inpakken. Het blijft voor mij nog altijd een raadsel welke beresterke vissen ik verspeeld heb maar ik weet 1 ding zeker : de volgende keer  zal mijn materiaal hierop wel ingesteld zijn, die Amerikaan had gelijk want deze tropische raketten zijn niet te vergelijken met wat we hier aan onze kust vangen. Mijn grootste zeebaars tot nu toe van 70 cm was maar klein bier vergeleken met de vissen hier.

Eind dit jaar hoop ik terug een paar weekjes in Mexico door te brengen samen met Blanca. De schat  woont nu bij me in België, binnenkort gaan we trouwen en later hoop ik ginder ergens aan de kust te genieten van mijn ouwe dag. EEN ding is zeker: er zal altijd een guestroom vrij zijn voor maten en vissers.

Tight Lines,

Georges.